Trouw - De Gids, 24 september 2009
door Bas Maliepaard
Ype Driessen is de enige fulltime fotostripmaker van Nederland. Zijn missie: de fotostrip naar een hoger niveau tillen.
Bij de term ‘fotostrip’ denken veel mensen aan de zoetsappige fotoromans die tot halverwege de jaren negentig in de supermarkt lagen. Dat waren houterig geacteerde soaps in de vorm van een gefotografeerde strip, met huiveringwekkende titels als ‘Liefde onder een zilveren maan’ en ‘Een levendig lijk’. Volgens Ype Driessen (33), met trots de enige fulltime fotostripmaker van Nederland (en vermoedelijk ook daarbuiten), is het deze associatie die ervoor heeft gezorgd dat de fotostrip nooit heeft kunnen uitgroeien tot een serieus genre. ,,Niemand heeft geprobeerd de fotostrip naar een hoger niveau te tillen, terwijl de mogelijkheden sinds de digitale fotografie alleen maar groter zijn geworden.”
Een paar jaar geleden besloot Driessen daar wat aan te doen en het lijkt erop dat hij nu definitief voet aan de grond krijgt. Komend weekend signeert hij tijdens de stripdagen in Houten zijn eerste bundel autobiografische fotostrips ‘Ype+Willem - Heel herkenbaar’. Deze selectie van de beste strips die hij sinds 2007 op zijn website publiceerde, verschijnt bij de uitgeverij van Fokke & Sukke-tekenaar Jean-Marc van Tol.
Voordat Driessen fotostripmaker werd, wilde hij striptekenaar worden. ,,Als kind zat ik uren stripjes te tekenen, over de avonturen van een pratende oven met voetjes bijvoorbeeld. Mijn klasgenoten vonden het leuk en dat gaf me een goed gevoel. Later kreeg ik een stripje in de schoolkrant en in een huis-aan-huisblad, maar ik merkte dat ik vooral goed was in het verzinnen van grappen en scenario’s. Technisch tekenen konden anderen veel beter. Op de universiteit had ik het idee van een toekomst als striptekenaar daarom eigenlijk al laten varen. Maar toen kwam ik op het idee om over te stappen op gefotografeerde strips.”
In het Utrechts Universiteitsblad begon hij een stripserie over de bewoners van een fictief studentenhuis, gebundeld in ‘1 bal, 2 bitches, 3 hoog’. Dat sloeg aan: ,,Er kwamen enthousiaste brieven en studenten herkenden de acteurs op straat. Sommigen dachten zelfs dat de personages echt bestonden. Daaraan merkte ik dat mensen anders reageren op een gefotografeerde strip dan op een getekende. De identificatie is bij foto’s veel groter. Grove grappen komen in een fotostrip daarom ook harder aan. Mensen kunnen meer hebben van Fokke en Sukke dan van stripfiguren van vlees en bloed.”
De fotostrips van Driessen werden ontdekt door andere tijdschriften en een paar jaar na zijn studie kon hij zijn baan opzeggen om fulltime stripmaker te worden. ,,Maar ik vond dat je pas een echte stripmaker bent als je een dagstrip hebt. Het probleem was alleen: wie kun je gedurende een aantal jaren met een dagelijkse fotosessie lastigvallen? Alleen mezelf en mijn vriend, vond ik.”
En zo werd de stripmaker ook stripfiguur in de serie ‘Ype+Willem’, door Driessen zelf ‘de eerste autobiografische fotostrip ter wereld’ genoemd. Inmiddels bezoeken honderden trouwe fans elke dag www.fotostrips.nl om de komische belevenissen van de licht neurotische Ype en de nuchtere Willem te volgen.
Driessen schetst het verhaaltje van vier plaatjes eerst uit en fotografeert het daarna op locatie of in zijn eigen huis. Lezers zijn getuige van bezoekjes aan ouders, vakanties met vrienden, avonden uit en zelfs gesprekken in bed. ,,Als je een autobiografische strip maakt, moet je niet te bang zijn iets van jezelf te laten zien. Lezers krijgen daardoor het gevoel ons echt een beetje te kennen. Dat zie je aan de reacties op de site. Ze schrijven dingen als ‘typisch iets voor Ype’, leveren commentaar op onze kleding en kapsels en proberen te ontcijferen welke boeken we in de kast hebben staan.”
Meestal verzint Driessen de grappen, maar soms dienen zich ook geestige situaties aan. ,,Op vakantie in Noorwegen hadden we een huisje met gras en bomen op het dak. Daar moest ik natuurlijk iets mee doen. Zoiets verzin je niet en zou in een getekende strip bovendien ongeloofwaardig overkomen.”
Driessen zet zich in de fotostrip te moderniseren. Voor het weblog van nrc.next maakt hij een wekelijkse ‘klikstrip’ over de actualiteit. De internetter moet van plaatje naar plaatje klikken. ,,Het voordeel daarvan is dat de clou echt een verrassing blijft: je kunt niet stiekem eerst het laatste plaatje bekijken.”
Voor de politieke late-night talkshow ‘Triana’ (NPS) maakt hij een ‘fotostripfilm’ over Balkenende en Bos: ‘De schelmenjaren van Wouter en J-P’. Simpel gezegd bestaat elke scène van de strip niet uit één maar uit acht plaatjes die schokkerig achter elkaar te zien zijn, voorzien van tekstballonnen.
Nu hij de fotostrip heeft ontdaan van het Bouquetreeks-imago, begint Driessen te fantaseren over een volgende stap. ,,In ‘Ype+Willem’ draait het om de humor, dus mogen we karikaturaal acteren. Nu denk ik wel eens na over een graphic novel, waarin een goed verhaal subtiel geacteerd wordt.” Oefenen kan Driessen binnenkort al: er staat een kinderboek met jeugdauteur Edward van de Vendel op de planning.
Stripliefhebber? Lees dan ook eens het interview met striptekenaar Floor de Goede op deze website.
Alle teksten en afbeeldingen op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd. Als u gebruik wilt maken van één van de teksten of afbeeldingen, kunt u contact opnemen via het formulier.
Samen met seksuologe/psychologe Sanderijn van der Doef schreef Bas het voorlichtingsboek 'OUT! - Alles over homoseksualiteit'. Het verscheen begin oktober 2007 bij uitgeverij Terra Lannoo en is het eerste informatieve boek voor homojongeren (en twijfelaars)! Klik hier voor meer informatie over dit boek. Of bestel 'OUT!' direct bij bol.com.
Bij de term ‘fotostrip’ denken veel mensen aan de zoetsappige fotoromans die tot halverwege de jaren negentig in de supermarkt lagen. Dat waren houterig geacteerde soaps in de vorm van een gefotografeerde strip, met huiveringwekkende titels als ‘Liefde onder een zilveren maan’ en ‘Een levendig lijk’. Volgens Ype Driessen (33), met trots de enige fulltime fotostripmaker van Nederland (en vermoedelijk ook daarbuiten), is het deze associatie die ervoor heeft gezorgd dat de fotostrip nooit heeft kunnen uitgroeien tot een serieus genre. ,,Niemand heeft geprobeerd de fotostrip naar een hoger niveau te tillen, terwijl de mogelijkheden sinds de digitale fotografie alleen maar groter zijn geworden.”
In het Utrechts Universiteitsblad begon hij een stripserie over de bewoners van een fictief studentenhuis, gebundeld in ‘1 bal, 2 bitches, 3 hoog’. Dat sloeg aan: ,,Er kwamen enthousiaste brieven en studenten herkenden de acteurs op straat. Sommigen dachten zelfs dat de personages echt bestonden. Daaraan merkte ik dat mensen anders reageren op een gefotografeerde strip dan op een getekende. De identificatie is bij foto’s veel groter. Grove grappen komen in een fotostrip daarom ook harder aan. Mensen kunnen meer hebben van Fokke en Sukke dan van stripfiguren van vlees en bloed.”
Driessen schetst het verhaaltje van vier plaatjes eerst uit en fotografeert het daarna op locatie of in zijn eigen huis. Lezers zijn getuige van bezoekjes aan ouders, vakanties met vrienden, avonden uit en zelfs gesprekken in bed. ,,Als je een autobiografische strip maakt, moet je niet te bang zijn iets van jezelf te laten zien. Lezers krijgen daardoor het gevoel ons echt een beetje te kennen. Dat zie je aan de reacties op de site. Ze schrijven dingen als ‘typisch iets voor Ype’, leveren commentaar op onze kleding en kapsels en proberen te ontcijferen welke boeken we in de kast hebben staan.”