Brei met mij - Evelien de Vlieger

'Heide's moeder doet alsof ze puber is'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 14 maart 2009

Vorige

Maandag wordt de shortlist van de Gouden Uil Jeugdliteratuur bekendgemaakt. Het zou me niet verbazen als 'Brei met mij' van Evelien de Vlieger er op komt te staan. Deze Vlaamse auteur wist in 2006 met haar romandebuut 'Blijven slapen' al een plekje op de longlist te bemachtigen, maar dat werd destijds niet verzilverd.

In zekere zin is 'Brei met mij' een klassiek puberdrama: hoofdpersoon Heide (16) worstelt met zichzelf en de wereld op haar weg naar volwassenheid. Toch verrast De Vlieger wel: met een originele insteek, knap uitgewerkte personages en vooral met een opvallend overtuigende, beeldende stijl. De sarcastische, soms zelfs cynische ondertoon waarin Heide's weltschmerz zich uitdrukt, kom je niet vaak tegen in jeugdboeken. Haar bijtende opmerkingen maken haar verhaal zowel humorvol als aangrijpend.

Na een wandeling met haar babybroertje Linus, ziet Heide door het keukenraam haar bijna-vriendje heftig zoenen met haar moeder Ulrike. In shock besluit ze onmiddellijk te vertrekken, met Linus in de buggy. Ze neemt de eerste de beste trein en stapt uit in een onbekende stad. Daar zoekt ze een hotel en overdenkt ze wat er aan de zoen voorafging.

Een groter conflict, zo blijkt al snel: Heide is bezig volwassen te worden, terwijl haar moeder eeuwig jong wil blijven. Een interessante tegenstelling die het verlangen naar het keerpunt van de adolescentie van beide kanten belicht.

Ex-model Ulrike begrijpt niets van haar dochter, die lang niet zo extravert is als zij, zich nauwelijks om haar uiterlijk bekommert en het liefst de hele dag zit te breien. Heide moet zich volgens haar 'bereikbaarder en toegankelijker opstellen' als ze ooit een jongen wil versieren. "Alsof ik een parkeerplaats voor gehandicapten ben", bitst Heide.

Ulrike staat graag in de belangstelling , ten koste van haar kinderen. Zelfs met haar late zwangerschap van Linus, een ongelukje, koketteert ze: "Ik ben zó vruchtbaar!". Als de baby er eenmaal is, constateert Heide: "Toen hij ín haar zat, was ze enthousiaster. Toen kon je hem alleen zien via haar."

Maar de geboorte van haar broertje met zijn 'speekseljojo's' doet Heide's leven wel 'uit de startblokken schieten'. Bijna obsessief neemt zíj de rol van moeder op zich, terwijl Ulrike de veertigjarige puber uithangt. Nu hebben ze allebei wat ze willen, maar eigenlijk spelen ze omgekeerde wereld. En dat besef dringt langzaam tot Heide door.

Lees ook de recensie over een ander boek van Evelien De Vlieger:

  • 'Job en de duif'


© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt