Cheffie bijt door - Kaat Vrancken

'Dobermann Rambo ruikt naar vechten!'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 9 september 2006

Vorige

Voor teckel Cheffie en zijn vriendjes Boogie en Puf is een verblijf in het Hondenhotel alles behalve een ontspannen vakantie. Ze ruiken de hele dag honderd hondengeuren. Van Sheba, de roze poedel die de baas is, van dalmatiër Rita en Joe, een cocker. Maar de geur die Cheffie echt onrustig maakt, is die van dobermann Rambo. Hij ruikt naar vechten!

Cheffie zet zijn teckeltrots niet opzij en gaat moedig de machtstrijd met Rambo aan. Maar 's avonds in zijn kennel is hij geen held. Cheffie mist Emma, zijn blinde bazinnetje, die zo zoet ruikt en hem altijd krauwt op het plekje zonder haar. Zou zij hem ooit weer komen ophalen?

Vorig jaar viel het eerste deel over de teckel, 'Cheffie is de baas', dubbel in de prijzen. Het boek werd bekroond met een Zilveren Griffel én de belangrijkste Vlaamse jeugdliteraire prijs, de Boekenleeuw. Of 'Cheffie bijt door' de jury's ook zal bekoren, is nog maar de vraag. Want ook al zitten er opnieuw beestachtig leuke scènes in, het verhaal is veel minder sterk.

De kracht van 'Cheffie is de baas' was de focus op één emotie: jaloezie. Strak daaromheen bouwde Vrancken het verhaal naar een verrassende ontknoping. 'Cheffie bijt door' zwabbert rond meer thema's: de machtstrijd met Rambo - die scherper aangezet had mogen worden – en het heimwee naar Emma. Cheffie verzeilt bovendien in de laatste hoofdstukken in wat quasi-filosofische gedachten over de vraag 'wat is de mens?' In het beperkte aantal bladzijden, komt geen van deze onderwerpen echt goed uit de verf.

Toch is het boek geen totale mislukking. De mankementen worden veelal verdoezeld door de weergaloze manier waarop Vrancken het gedrag van de honden beschrijft: geestig en levensecht. En al is dat in feite niet meer dan een herhaling van het kunstje uit boek één, het blijft knap.


© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt