Cold skin - Steven Herrick

'In het dorp gebeurt meer dan je denkt'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 10 oktober 2009

Vorige

Slaperige dorpjes waar iedereen elkaar kent en waar nooit wat gebeurt, daarover schrijft Steven Herrick het liefst. Vooral omdat dat laatste een misvatting is: er gebeurt meer in een gehucht dan je zou denken, maar dan onder de oppervlakte.

'Cold skin' is het aangrijpende slotstuk van een poëtisch drieluik over het uitzichtloze dorpsleven in Australië. Net als de eerdere boeken, 'Aan de rivier' en 'De roep van de wolf', is de roman geschreven in vrije verzen.

Die lezen dit keer als monologen van negen bewoners van het mijndorp Burruga, eind jaren veertig. Langzaam geven zij hun verlangens, trauma's, frustraties en geheimen prijs aan de lezer. Elk vers maakt de afzonderlijke portretten completer en de sfeer benauwender.

We leren de impopulaire leraar Butcher kennen, die meisjes begluurt en elk weekend met een smoes naar de grote stad vertrekt om gezelschap te kopen. Journalist Carter, die iedereen in de gaten houdt en wacht tot er iets nieuwswaardigs gebeurt. En de verwaande burgemeester Paley, die zich gedraagt als een geliefd burgervader, terwijl iedereen hem achter zijn rug om uitkotst.

Het belangrijkste personage is Eddie Holding (16), wiens volwassenwording als een rode draad door het boek loopt. Hij haat school en wil in de mijn gaan werken, maar mag niet van zijn vader. Die vindt dat zijn zoon moet streven naar een betere toekomst, omdat hij zichzelf als een laffe mislukkeling beschouwt.

De relatie tussen vader en zoon, ook al een belangrijk thema in 'De roep van de wolf', komt verder onder druk te staan als de mooie Colleen wordt vermoord. Iedereen in het dorp is plotseling verdacht. Eddie weet bijna zeker dat viespeuk Butcher het gedaan heeft, maar dan ontdekt hij dat zijn vader meer weet dan hij zegt.

Zo maakt Steven Herrick een prikkelende mix van een spannende whodunnit, een ontroerend coming-of-age verhaal en een psychologische roman over lafheid, moed, wraak en het kiezen van een eigen pad. De fragmentarische opbouw in korte vrije verzen blijft bijzonder en verhoogt de spanning. Eigenlijk is het gek dat die vorm in Nederland nog geen navolging heeft gekregen. Voorlopig moeten we het doen met dit knap vertaalde drieluik, maar dat is buitengewoon de moeite waard. Ook voor volwassenen trouwens.

Lees ook de recensies over andere boeken van Steven Herrick:

 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt