De hondeneters - Marita de Sterck

'Zijn hond weg, zijn broer aan het front'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 28 maart 2009

Vorige

Mechelen zucht onder de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog, maar notariszoon Victor (17) krijgt daar weinig van mee. Omdat hij aan vallende ziekte lijdt, mag hij niet naar buiten. Zijn betuttelende ouders censureren zelfs de aangrijpende brieven die zijn broer Nest vanaf het front stuurt. Al te heftige verhalen zouden Victor zomaar een epileptische aanval kunnen bezorgen. Zelf weet hij wel beter: hij heeft er nog nooit één gehad als hij stiekem boeken van Jules Verne las.

Als zijn geliefde herdershond Django ontsnapt, aarzelt Victor geen moment: hij gaat hem in zijn eentje zoeken. Op de armenmarkt hoort hij dat loslopende honden in deze hongerwinter geen lang leven beschoren is: de hondenslachter uit Boom vilt zelfs scharminkels om het vlees duur te verkopen. Victor trekt te voet naar Boom, in de hoop Django nog te kunnen redden.

Je kunt 'De hondeneters' lezen als een historische avonturenroman die een indringend beeld geeft van de Grote Oorlog. Schrijnende scènes staan erin, zoals die waarin een wanhopige vrouw tijdens een mis een uitgemergelde, dode baby uit haar boodschappentas haalt. Het is haar kleindochter, die vergiftigd is door valse melk: een mengsel van vuil water en kalk.

Maar soms ademt het verhaal ook de sfeer van een grimmig sprookje. Victor komt figuren tegen die zo uit oude volksverhalen lijken weggelopen: een vrouw met een baard, straatmadelieven met namen als Trezeke Viool en een veerman die bang is voor de waterduivel. De Sterck zorgt zelfs voor een thrillerelement: er wordt een vermoorde Duitser gevonden in de hondenkooi van de slachter. Victor blijkt daar meer van te weten.

Toch steekt dit boek dieper: eigenlijk gaat het over Victors volwassenwording. Hij breekt met de strenge opvoeding van zijn ouders door letterlijk zijn eerste zelfstandige stappen in de boze buitenwereld te zetten. Victor leert echte mensen kennen, die vaak minder betrouwbaar blijken dan zijn hond, hij verkent voor het eerst de 'boterzachte schoot' van een vrouw en ontdekt de harde waarheid achter de verontrustende brieven van zijn broer: "Dag na dag ga ik meer dood. Nog even en er schiet van mij niks over. Vaarwel, broer, vergeet mij niet."

Het mollige Vlaamse taalgebruik is een genot om te lezen, al zullen veel Nederlandse jongeren even moeten doorbijten. Maar dat is de moeite meer dan waard.

Lees ook de recensies over andere boeken van Marita De Sterck:

 

 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt