De roep van de wilde kat - Linda Newbery

'Opeens heb je er een puberbroer bij'
Door Bas Maliepaard

Trouw Boeken, 12 januari 2008

Vorige

Het zal je maar gebeuren: je ouders gaan uit elkaar, je moeder hertrouwt en krijgt een baby van haar nieuwe man en je vader haalt een verse vrouw met haar puberende zoon in huis. Het is niet zo gek dat brugklasser Josh en zijn jongere broertje Jamie behoorlijk in de war zijn als hen dit overkomt. Ze voelen zich bedreigd door de veranderingen en vooral door alle vreemden die hun veilige thuis zijn binnengedrongen.

Ze zijn schaars, jeugdromans waarin de problematiek van samengestelde gezinnen zo knap is verwoord als in ’De roep van de wilde kat’. Linda Newbery legt haar vinger precies op de gevoelige plekken. De gezinnen die bij elkaar worden gebracht, verliezen beide een stuk eigenheid. En het contact met de ’stiefgezinsleden’ voelt nooit zo vertrouwd als dat met bloedverwanten.

Alledaagse, huiselijke situaties krijgen daardoor plotseling een enorme emotionele lading. Newbery schrijft die momenten ontroerend op. Josh maakt zich bijvoorbeeld zorgen over een ongemakkelijke ontmoeting met zijn stiefbroer Kevin: „Stel nou dat ik een keer in de badkamer ben en Kevin op de deur bonst, en dat ik dan gepoept heb? Dan moet ik de deur opendoen en naar buiten komen en dan gaat hij naar binnen en ruikt het.”

Josh kan dat gevoel van onveiligheid wel een beetje relativeren. Maar Jamie, die pas negen is, raakt steeds meer in zichzelf gekeerd. Nadat hij bij een bezoek aan het safaripark oog in oog heeft gestaan met een leeuw, wil hij alleen nog praten als hij een zelfgemaakt kattenmasker op heeft. Hij noemt zichzelf plotseling Leo, zijn stem klinkt lijzig en hij heeft last van vreselijke nachtmerries.

Aanvankelijk ergert Josh zich aan het gedrag van zijn broertje, maar hij wordt steeds ongeruster. Zou de leeuw uit het safaripark bezit van Jamie hebben genomen?

Josh weet alles van wilde katten - hij houdt zelfs een kattenplakboek bij - dus hij moet Jamie’s gedrag toch kunnen doorgronden. Uiteindelijk ontdekt Josh dat de leeuw voor Jamie het symbool voor zijn angst en woede is geworden. Hij kan zijn gevoelens alleen uiten als hij, met het masker op, zelf een leeuw is. Maar tegelijkertijd is hij bang voor de kracht van dat beest in hem.

Newbery werkt het verhaal geraffineerd uit en roept een haast magische spanning op, zoals haar dat ruim twee jaar geleden ook zo goed lukte in ’Het voorgevoel’ (Lemniscaat). Haar stijl is bovendien – mede dankzij de voortreffelijke vertaling – precies goed: onderhoudend en rijk aan toegankelijke beelden. De oogleden van de baby zijn ’paarsachtig wit, als de ronde binnenkant van een schelp’, Josh heeft dik bruin haar ’als een rieten dak’ en kat Klodder is een ’harige kruik’. Kortom: op elk vlak een mooie prestatie.

Lees ook de recensie over

  • 'Het voorgevoel' van Linda Newbery.

 

 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt