De schilderijententoonstelling - Bette Westera, Muffin - Anna Jansen-Gronkowska & Een verhaal met een tong - Edward van de Vendel

Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 5 augustus 2006

Vorige

Bette Westera: 'De schilderijententoonstelling'
'De schilderijententoonstelling' is het schitterende resultaat van een inspiratieachtbaan. De Russische componist Modest Moessorgski (1862-1918) schreef naar aanleiding van tien schilderijen van zijn vriend Victor Hartmann zestien stukken voor piano. De composities werden na zijn dood door Maurice Ravel omgewerkt tot een symfonie, die bekender werd dan het originele werk. Nu heeft kinderboekenschrijfster Bette Westera verzen bij de muziek geschreven, die Karin Bloemen inspireerden tot een geweldig theatrale voordracht op cd. Daaromheen maakte illustrator Philip Hopman een prachtig, klein prentenboekje.

Het is alweer het zesde deel in de Kindercollectie Klassiek, die bedoeld is om kinderen in aanraking te brengen met bekende klassieke werken als 'De notenkraker' en 'Het carnaval der dieren'. In dit deel worden ze meegenomen op een muzikale reis door een museum. Ze komen langs schilderijen van een oud spookkasteel, de drukke markt in Limoges, de catacomben van Parijs en Baba Yaga's hut op kippenpoten. De versjes bij elk schilderij lijken op papier wat knullig, maar veranderen door de briljante accentjes en intonatie van Bloemen in vermakelijke dialogen. De illustraties worden gedomineerd door paars en turkoois. Een magische kleurencombinatie die zowel dreigend spookachtig als vrolijk kan overkomen. Hopmans stijl is de laatste jaren strakker en hoekiger geworden, maar blijft bijzonder elegant. Zwierigheid domineert de platen niet meer, zoals vroeger, maar is nu smaakvol verwerkt in de details.

Lees ook de recensies over andere boeken van Bette Westera:



Anna Jansen-Gronkowska: 'Muffin'
Mink is groot, rond en chocoladebruin, daarom noemen zijn klasgenoten hem Muffin. Geen probleem, vindt hij, want muffins zijn erg lekker en bovendien is de bijnaam niet bedoeld om te pesten. Dat laten de kinderen wel uit hun hoofd, want Mink is een getalenteerde judoka. Alleen de hondsbrutale Sander, die net nieuw is in de klas, heeft lak aan Muffins status. Hij daagt hem uit zijn kracht te bewijzen in een gevecht.

Gevaarlijk, want als Muffin daarop ingaat wordt hij van school gestuurd: vechten mag hij namelijk niet meer, sinds hij een keer per ongeluk op het schoolplein de arm van een andere jongen gebroken heeft. Sander begint te pesten en pakt hem grof op zijn uiterlijk. Muffin wordt angstig en verdrietig en als zelfs zijn judoprestaties eronder gaan lijden, ziet hij alles even niet meer zitten.

Dan herinnert hij zich de woorden van zijn trainer: ,,Winnen zónder slaan, dat is pas kunst''. Gelukkig verwordt die uitspraak in het boek niet tot een vette moraal. 'Muffin' is een hoopgevend en prettig eigentijds verhaal. Toch wekt debutante Anna Jansen-Gronkowska de indruk dat ze meer kan dan ze laat zien. Sommige passages, zoals de ontknoping, zijn fijngevoelig opgeschreven. In andere stukken hebben haar woorden nauwelijks emotionele lading. Als ze bovendien meer had gesnoeid in huis-tuin-en-keukenscènes was dat de spanning ten goede gekomen. Desalniettemin is 'Muffin' een sympathiek boek dat veel kinderen (jongens!) zal aanspreken.

Edward van de Vendel: 'Een verhaal met een tong'
Een zwoel zomerboek dat zeker mee moet in de vakantiekoffer van 14-jarige jongens is 'Een verhaal met een tong'. Dimmi reist in de voetsporen van Mozes met zijn vader en opa door Egypte. Voor een puber niet de meest opwindende zomervakantie die je kunt bedenken. Maar Dimmi vindt het allang best. Hij heeft problemen met het meisje van zijn dromen. Had ze hem eíndelijk gezoend, op een feestje, bleek later dat die kus inzet was voor een weddenschap met vriendinnen!

Ook opa en vader hebben het zwaar met de vrouwen. Opa heeft na het overlijden van oma haar pijnlijke geheim ontdekt en vader is door Dimmi's moeder in de steek gelaten voor een tennisleraar. Onder de Egyptische zon en in aanwezigheid van de bloedmooie gids Caren, op wie Dimmi stilletjesaan verliefd wordt, proberen de drie mannen alles op hun eigen manier te verwerken.

Dit mooie, veelomvattende verhaal was beter tot zijn recht gekomen in een dikkere roman. Maar ook in kort bestek lukt het Edward van de Vendel er een meeslepend verhaal van te maken. De manier waarop hij poëzie en hippe pubertaal samensmelt is bovendien bewonderenswaardig. Hij gaat dit keer een stuk subtieler te werk dan in zijn vorige roman, 'Ons derde lichaam', die soms te lijden had onder een overdaad aan gewilde beeldspraak.

Lees ook de recensies over andere boeken van Edward van de Vendel:

 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt