Dertien rennende hertjes - Edward van de Vendel

'De hertjes helpen haar'
Door Bas Maliepaard

Trouw Boeken, 29 december 2012

Vorige

Maantje zit gewoon naar een vaas te staren als er plots dertien piepkleine, blauwe hertjes uit tevoorschijn komen. Ze beklimmen haar armen, hun stappen drukken ‘putjes in haar mouw’. En voor ze in haar capuchon verdwijnen, fluistert één van hen eerbiedig in Maantjes oor: ‘Hertogin’.

Dit raadselachtige begin intrigeert meteen, maar doet ook vermoeden dat je met het zoveelste boek over denkbeeldige vriendjes te maken hebt. Toch is dat niet zo. De hertjes blijken geen kameraden met wie Maantje gesprekken voert en ze komen niet op afroep. Het zijn eerder een soort totemdieren die haar karakter symboliseren: springerig, onopvallend, lief en breekbaar.

Haar explosieve broer Raf zit heel anders in elkaar, zo lijkt het. Hij heeft een ‘kort lontje’ en is vaak ‘vlammig’. Dan schreeuwt en stampt hij. Meestal laat Maan dat gelaten over zich heen komen, maar de blauwe hertjes geven haar meer zelfvertrouwen. ‘Ze was hoger geworden, belangrijker’, ze heeft immers een heel bijzonder geheim, dat ‘als een binnenzonnetje’ in haar schijnt.

Raf herkent dat meteen: ook aan hem is ooit een dier verschenen. Als hij dat aan Maan heeft opgebiecht, heeft zij het gevoel dat ze nu iets méér op haar broer lijkt, ook al wordt hij daarna nog kwaaier dan voorheen.

Er voltrekt zich een psychologische aardverschuiving in én tussen Maan en Raf en die bouwt Van de Vendel geraffineerd  op in korte, ritmische zinnen. ‘Onze Maan is gegroeid’, zegt mama. Maar als papa de rolmaat erbij pakt, blijkt ze geen centimeter te zijn opgeschoten. Die groei zit vanbinnen.

Het verhaal mondt uit in een spannende krachtmeting tussen het dier van Raf (een brullende leeuw) en de hertjes van Maan. En dan blijkt ook Raf naar bevestiging te zoeken.

Op elke bladzijde staan kleurenillustraties, maar dat is geen reden het boek een ‘beeldroman’ te noemen, zoals de uitgever doet. Mattias De Leeuw tekent daarvoor te vaak een ‘plaatje bij het praatje’. De hertjes en de andere dieren zijn soepel, zonder omlijning getekend en hun bewegingen verbeelden verschillende emoties. Waren de stakerige mensfiguren met hun misvormde handen en puntneuzen ook maar zo mooi neergezet.
 
Edward van de Vendel: Dertien rennende hertjes. Ill. Mattias De Leeuw. De Eenhoorn, Wielsbeke. 156 blz. € 24,95. Vanaf 8 jaar.

Lees ook de recensies over andere boeken van Edward van de Vendel:

 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt