Emma in het spookhuis - Philip Waechter

'Neem die monsters te grazen, haas!'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 27 oktober 2007

Vorige

De eerste tekening van dit prentenboek hakt erin: het laatste uur van haas Emma lijkt geslagen. Ze kijkt recht in de afschrikwekkende bek van een reusachtig monster. Even ben je bang dat het na deze pagina met haar is afgelopen.

Dat is een slimme truc van illustrator Philip Waechter. De jonge lezer voelt direct met de haas mee en is de volgende bladzijde net zo opgelucht als zij: het was maar een nachtmerrie. Met een kreukelige snuit en een kletsnat hazenvel zit Emma rechtop in bed. Alwéér een nare droom; ze heeft er schoon genoeg van.

Een prettig vertrekpunt voor een verhaal over angst: de droom is griezelig genoeg, maar komt niet te dichtbij. 's Nachts is het monster realiteit, maar overdag niet. Dat geeft Emma genoeg kracht om te besluiten wat aan haar nachtmerries te doen. Ze gaat naar een dromenexpert, die haar een boek over monsters adviseert. Daaruit kan ze leren hoe ze met die griezels - en dus met haar angsten - kan omgaan: een knipoog naar de kinderen aan wie dit prentenboek wellicht om dezelfde reden wordt voorgelezen.

Nadat Emma het zelfhulpboek uit heeft, wil ze haar vers verworven kennis in praktijk brengen. Ze besluit naar het spookhuis te gaan. Daarbinnen is het 'precies zo griezelig als ze zich had voorgesteld'. Met die zin formuleert Waechter onopvallend de kerngedachte van dit boek. Als je van tevoren weet wat je kunt verwachten, is het opeens niet zo eng meer.

Wat volgt is een hilarische vechtpartij. Emma neemt de monsters uit het spookhuis zo te grazen, dat haar de toegang voor een jaar wordt ontzegd. Maar haar angsten en nare dromen is ze voorgoed kwijt.

Op de tekeningen is Emma het enige dier dat zich menselijk gedraagt. Ze leeft in een mensenwereld, waarin honden gewoon aan de lijn lopen. Een geestige vondst, die het thema benadrukt. Wat anders dan een haas kan de personificatie van angst zijn?

Waechters stijl is duidelijk geënt op de strip. De emotie, vooral de humor, zit in de karikaturale gezichtsuitdrukkingen en de cartooneske manier waarop acties met bewegingslijntjes worden uitgebeeld. Zoals in de grappige scène waarin Emma haar vechtkunsten oefent op een lamp.

Maar dat stripachtige werkt soms ook tegen hem. Waechters kleurgebruik is smaakvol, maar wel erg egaal. Vermoedelijk kleurt hij zijn tekeningen met de computer in. Alle nuances, tussen licht en donker bijvoorbeeld, brengt hij aan door arcering. Soms heeft die aanpak overigens wel een komisch effect; de zee ziet er in dit boek uit als een gestolde gelatinepudding.

Zulke visuele humor én de laconieke toon maken 'Emma in het spookhuis' toch tot één van de meest geslaagde boeken over angst die de laatste tijd zijn uitgekomen.

Philip Waechter: Emma in het spookhuis. Querido, Amsterdam. ISBN 9789045105550; 26 blz. euro 13,95. Vanaf 3 jaar.

Lees ook de recensies over andere boeken van Philip Waechter:

 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt