Het zwarte geheimenboek - Fiona Higgins

'Vertel je geheim: je krijgt er geld voor'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 15 september 2007

Vorige

Als het op zwarte humor aankomt, kan de Britse debutante Fiona Higgins zich meten met de meester van de gruwelgrappen: Roald Dahl. De duistere sfeer in 'Het zwarte geheimenboek' doet bovendien in de verte denken aan het werk van Dickens en de 'eigentijds-klassieke' toon lijkt op die van moderne jeugdauteurs als Cornelia Funke en Kate DiCamillo. Maar alles bij elkaar voegt Higgins toch vooral een overtuigende, éigen stem toe aan die van haar geroemde voorgangers. 'Het zwarte geheimenboek' is een meesterlijke vertelling, vol originele vondsten, waar het schrijfplezier vanaf spat.

In een laatste poging aan zijn wrede ouders te ontkomen, klimt Ludo achterop een koets, die ratelend de grauwe stad verlaat. Een gelukkige gok, zo blijkt als hij aankomt in een afgelegen bergdorp. Daar mag hij meteen de volgende dag aan het werk als knechtje van de zonderlinge pandjesbaas Joe Zabbidou.

Al snel merkt Ludo dat Joe méér inkoopt dan oude spullen. Middenin de nacht komen de dorpelingen naar de winkel om hun vreselijkste geheimen voor een flinke som geld te verpanden. Terwijl Joe aandachtig naar hen luistert, moet Ludo de bekentenissen optekenen in het zwarte geheimenboek.

De dorpsbewoners – stuk voor stuk onvergetelijke personages – biechten schuchter al hun ellendige daden op. Verraad, afpersing, diefstal, moord en lijkenroof blijken aan de orde van de dag in het ogenschijnlijk rustige gehucht. Bovendien woedt er ook nog de ongelijke strijd met de hardvochtige huurbaas Jeremias Rotter, die van alles de prijs kent, maar van niets de waarde.

Joe betaalt zijn klanten en belooft dat hun zorgen over zullen gaan, zolang ze maar geduld hebben en vertrouwen in de 'rechtvaardige loop der dingen'. Aanvankelijk zien de dorpelingen de toekomst met hernieuwd vertrouwen tegemoet. Maar als de zorgeloosheid die Joe belooft te lang op zich laat wachten, keren de mensen zich tegen hem. Joe is een oplichter, denken ze, en hij heeft al hun geheimen zwart op wit! Wat wil hij daar eigenlijk mee?

Zo kort samengevat klinkt het verhaal misschien als een religieuze allegorie. Maar Joe is alles behalve een goddelijke figuur. Hij schenkt zijn klanten geen vergeving maar geld! Bovendien is hij niet echt in staat het lot te beïnvloeden. Wel lijkt hij de boodschap van Higgins uit te dragen: dat het recht uiteindelijk zijn beloop wel heeft.

Of die gedachte ook daadwerkelijk op haar jonge publiek overkomt, is nog maar de vraag. De meeste kinderen zullen 'Het zwarte geheimenboek' toch vooral lezen als een raadselachtige geschiedenis met horrorelementen. Dit is een boek om later met veel plezier nog eens te herlezen en steeds iets dieper in door te dringen. Is dat niet hét geheim van een klassieker?


© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt