Hoe angst klinkt - Hans Hagen

'Mijn hand langs haar dij'
Door Bas Maliepaard

Trouw Boeken, 12 mei 2012

Vorige

De rijk geïllustreerde bundels kleutergedichten die Hans Hagen samen met zijn vrouw Monique schreef, zoals ‘Jij bent de liefste’, zijn regelrechte verkoopsuccessen. Pubers zijn een stuk moeilijker warm te krijgen voor poëzie, maar dat Hagen met ‘Hoe angst klinkt’ een poging waagt, valt te prijzen. Toegankelijk en aansprekend schrijft hij zeker.

Hoewel de titel anders doet vermoeden, zijn de gedichten vaak licht en direct van toon, speels (‘water drink je/ maar als het jou drinkt/ dan verdrink je’), soms humoristisch en vaak uit het leven van middelbare scholieren gegrepen. Ze gaan over blozen in de klas, eenzaamheid, het verlangen naar zomervakantie, de leraar wiskunde (die ‘kwaad in kwadraat’ en ‘bètaweterig’ met de armen zwaait), over rapporten, heimelijke liefde en bemoeizuchtige ouders.

Zoals in de herkenbare aanklacht ‘maar mama’: ‘stel je voor dat niet jij/ maar dat ik de moeder was (…) zou je precies doen wat ik zei/ en luisteren naar mijn raad/ als ik zou zeggen/ dat je meer je best op school en thuis/ en andere muziek en kleren/ ander haar/ en niet van dat soort vriendjes/ en niet altijd te laat/ zou je luisteren naar mij/ nou dan’.

De gedichten over lijf en liefde broeien hier en daar zachtjes, maar blijven romantisch, onschuldig, iets te brugklasbraaf: ‘zij liep omhoog/ ik liep omlaag/ even zij aan zij/ en toen mijn hand vanzelf/ voor mij ook onverwacht/ zomaar langs haar dij’. In het idyllische ‘zonder’ fantaseert de verteller wel over ‘zonder remmen’ vrijen in het riet en in ‘vrij me’ bespiedt hij het overbuurmeisje dat zich omkleedt, maar spannender wordt het niet.

Confronterend schrijft Hagen wel in de gedichtencyclus over ziekte, dood, euthanasie. ‘Ik ben zo moe zo klaar/ hou me vast/ niet tegen/ hier scheiden onze wegen/ alles is gezegd/ en dokter sloot de spuit aan/ en hij spoot/  in een steile glimlach kwam de dood’.

Veel gedichten gaan over dieren, maar er liggen vaak vragen over het leven in besloten: ‘het lam glijdt uit de moeder/ de ogen blijven dicht/ valt de wereld nu al tegen/ verlangt het niet naar licht’.

Al met al biedt de bundel een breed, maar daardoor ook wat wisselvallig palet gedichten, van licht tot zwaar, van (iets te) simpel tot diep, van dicht op de huid tot veraf. Maar misschien is die opzet juist wel slim: voor elke puber wat wils.
 
Hans Hagen: Hoe angst klinkt. Querido, Amsterdam. ISBN 9789045113081; 72 blz. € 13,95. Vanaf 13 jaar.

Lees ook de recensies over een andere boeken van Hans Hagen:

 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt