Joe en ik - Mireille Geus

'Kwetsbare kerels'
Door Bas Maliepaard

Trouw Boeken, 28 juni 2014

Vorige

Het is één van de mooiste scènes uit de eerste young adult van Mireille Geus: middenin de nacht maken Woelie (16) en zijn ongeneeslijk zieke vader Joe in hun badjassen een fles champagne soldaat en dansen samen, in een onbeholpen omhelzing. “Het was heel lang geleden dat we zo dicht bij elkaar waren en het niet per ongeluk was.”

Die ongemakkelijke intimiteit ontroert en maakt veel onuitgesproken emoties voelbaar. Joe en Woelie praten niet graag over gevoelens, maar hebben elkaar toch heel wat te zeggen nu vader Joe niet lang meer te leven heeft en ma permanent in een psychiatrische inrichting woont.

Een echt mannenboek is dit, met twee overtuigende kerels in de hoofdrol. Ze maken er thuis een bende van, vloeken, boeren, gebruiken woorden als ‘pissen’ en over seks wordt niet moeilijk gedaan. Toch zijn ze innemend, doordat Geus hun kwetsbaarheid laat zien.

Joe, een meestal chagrijnige goedzak, is eigenaar van een verlept telefoonwinkeltje waar hij ook illegale pokeravonden organiseert. Woelie gaat niet meer naar het vmbo, omdat hij last heeft van pleinvrees, beklemmend beschreven. Hij slijt zijn dagen binnen, loerend naar zijn opwindende overbuurmeisje of naar dvd’s van ‘Rail Away’, dat suffe treinreisprogramma. Zo kan hij toch veilig ‘naar buiten’.

Als Joe hoort dat hij snel zal sterven, besluit hij Woelie mee te nemen op échte treinreizen, naar Brussel, Keulen, Bonn. Tijdens die trips wordt Woelie volwassen: hij overwint zijn pleinvrees, doet ‘het’ voor de eerste keer en leert Joe beter kennen.
 
Gouden Griffelwinnares Geus staat bekend om haar sterke verhaalconstructies, maar dat pakt hier minder goed uit. Woelie, die alles terugblikkend opschrijft, leidt elk hoofdstuk in met een cursief gedrukte, gekunstelde overpeinzing over hoe hij zijn verhaal moet beginnen. “Ik ben geen echte schrijver, maar een jongen met een verhaal”. Met zulke opmerkingen overstemt Geus haar verteller, je hoort háár in plaats van Woelie. Verderop krijgt dat steeds opnieuw ‘beginnen’ wel betekenis, maar daar was die constructie niet voor nodig. Jammer is ook dat de grotendeels subtiel beschreven ontwikkeling van Woelie aan het eind zo wordt uitgespeld: “We moeten het leven voluit leven en alle nieuwe dingen omarmen.” Maar uiteindelijk blijven gelukkig toch vooral de sterke scènes en goed uitgewerkte personages hangen.

Mireille Geus: Joe en ik. Lemniscaat, Rotterdam. 204 blz. € 17,95. Vanaf 15 jaar.

Lees ook de recensies over andere boeken van Mireille Geus:

Er staat ook een interview met Mireille Geus op deze website.
 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt