Kleine Felix - Peter van Gestel

'Rottijd in kindertehuis Vreugdevol'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 13 september 2008

Vorige

Liefhebbers van 'Winterijs', de weergaloze oorlogsroman van Peter van Gestel, kunnen zich rustig verheugen op 'Kleine Felix'. Hoewel het boek bij lange na niet zoveel indruk maakt als 'Winterijs', is het wel weer een fijnzinnig portret van een Amsterdamse 'belhamel' - en een sfeervol tijdsbeeld van de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog. De oorlog zelf is dit keer niet het thema: het boek gaat over ontheemding, eenzaamheid en vriendschap.

De tienjarige Felix is een echt Van Gestel-kind: een streetwise denkertje, goed gebekt, openhartig, een tikkie brutaal. Hij is geen klassiek buitenbeentje, maar bezit wel een ietwat eigenaardige onafhankelijkheid. Felix doet soms denken aan Kruimeltje van Chr. van Abcoude: net zo klein, eigengereid en alleen.

Felix kan maar moeilijk zijn draai vinden in zijn nieuwe, nette woning. Dan emigreert zijn beste vriendin en nicht Veertje ook nog met haar ouders naar AustraliŽ. Felix geeft het niet openlijk toe, maar hij mist Veertje vreselijk: hun dampartijen en zelfs hun gekibbel.

Tot overmaat van ramp besluiten zijn ouders een paar weken naar Amerika te gaan en Felix zolang onder te brengen in kinderhuis Vreugdevol. En zoals die al te opgewekte naam al doet vermoeden, valt daar weinig vreugdevols te beleven. ,,Vanmiddag hadden we erwtensoep. In dit rothuis is het binnen altijd winter."

Op het eerste oog lijkt Felix nogal laconiek om te gaan met de ellende die hij meemaakt in Vreugdevol. Hij reageert gelaten als hij in bed heeft geplast en als een jongen hem op zijn hoofd spuugt, denkt hij droogjes: ,,Dat is ook een antwoord op mijn vraag". Die rationele toon is vaak geestig, maar maakt het verhaal bij oppervlakkige lezing wat afstandelijk.

Zoals in alle boeken van Van Gestel ligt het echte drama net buiten zicht. Wie goed oplet, merkt dat Felix zich groot houdt, dat hij bang is dat zijn ouders niet meer terugkomen en dat hij Veertje en zijn geliefde Amsterdam nooit meer zal zien.

De eerste helft van het verhaal moet het niet hebben van de spanning, die volgt pas in het tehuis en later, als Felix op de vlucht slaat. Maar je kunt je meteen al verlekkeren aan pittige dialogen en meesterlijke observaties: ,,Zijn moeder schrok wakker op de rare manier van iemand die niet echt aan het slapen is."

Lees ook de recensie over een ander boek van Peter van Gestel:

  • 'Nikki'


© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt