Mare en de dingen - Tine Mortier

'Infuus met herinneringen'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 16 oktober 2010

Vorige

Op deze laatste dag van de Kinderboekenweek past aandacht voor een Vlaams prentenboek. Want hoe goed onze tekenaars ook zijn, voor vernieuwend werk moet je de laatste jaren naar onze zuiderburen. Niet voor niets gingen twee Vlamingen, Vervaeke en Cneut, er vorige week vandoor met een Zilveren Penseel.

Hun landgenote Kaatje Vermeire maakt volgend jaar grote kans op die prijs met haar schitterende prentenboek 'Mare en de dingen', met tekst van Tine Mortier. Ze laat een enorme hoeveelheid technieken kunstig samenvloeien tot krachtige sfeerprenten.

Op ondergronden als vergeeld karton en iets wat lijkt op triplex, kun je zomaar gedroogde viooltjes ontdekken, of foto's, stempels, verf waarin gekrast is, stukjes papier, stof, fijne potloodlijnen en zelfs de houtsnede 'De grote golf bij Kanagawa' van de Japanse kunstenaar Hokusai.

Toch zien de pagina's er niet overvol of rommelig uit, want Vermeire laat in haar compositie ook leegte toe en kleurt alle losse elementen in hetzelfde palet van 'oude' tinten. Maar het mooist is wel hoe ze het verhaal in haar prenten méévertelt en extra diepte geeft.

Grootmoe en Mare zijn twee handen op één buik en ondernemen samen van alles, tot oma na een val (hersenbloeding?) vergeetachtig wordt. Dan zien we grootmoe in het ziekenhuis, tegen een achtergrond die symbolisch met plakband aan elkaar hangt. En er hangen infuusjes die, zo lijkt het, herinneringen in oma's lijf druppelen. Herinneringen aan de kersen die ze graag met Mare at, aan de eekhoorn uit de tuin (die het hele boek door meereist).

Daarop volgt een melancholieke illustratie waarop Mare 's nachts tegen een boom in de tuin zit. De tekst vertelt over haar boosheid, nu oma niet meer met haar kan spelen. Op de tekening bekijkt grootmoe haar kleinkind, als een reuzin leunend over het dak van de veranda, een indrukwekkend beeld.

Mortier vertelt in poëtische taal verder hoe Mare de enige is die oma nog begrijpt. "Ze las het in haar ogen en plukte letters uit grootmoes mond." Als grootva sterft, weet alleen Mare hoe oma afscheid wil nemen. Ongebruikelijk veel stil verdriet in dit prentenboek, maar dat wordt wel op een genuanceerde, integere manier in woord en beeld gebracht.


© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt