Moeder nummer nul - Marjolijn Hof

'Moeder nul is de biologische'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 24 januari 2009

Vorige

Toen Fejzo in groep vijf zat moest hij op een schema met lege hokjes zijn stamboom invullen. Er was maar één hokje voor een moeder. ,,Ik ben geadopteerd", zei Fejzo tegen de juf en toen mocht hij er een vakje bij tekenen. Zijn biologische moeder noemde hij 'moeder 1', zijn adoptiemoeder 'moeder 2'. ,,Ik kreeg meteen spijt. Mijn moeder van nu was plotseling nummer twee geworden. Snel (...) gumde ik alles uit en vulde de hokjes opnieuw in. In het eerste hokje schreef ik: moeder 0. In het tweede hokje: moeder 1."

Vanaf die tijd - Fejzo zit nu in groep acht - noemt hij de vrouw die hem op de wereld zette moeder nummer nul. Een prachtige vondst, die doet denken aan de originaliteit van Hofs debuut 'Een kleine kans' (Gouden Griffel 2007). Met de term 'moeder nummer nul' vangt ze in één keer Fejzo's ambivalente gevoelens; hij wil beide moeders recht doen, maar kan niet ontkennen dat de één net iets belangrijker is. Nul gaat vooraf aan één, maar één is iets en nul niets. Die uitleg krijgt de lezer er gelukkig niet bij. Er staat dat Fejzo liever geen 'biologische moeder' zegt, omdat hem dat doet denken aan zilvervliesrijst. Dat soort geestige opmerkingen houden het verhaal licht van toon.

Het liefst zit Fejzo op een bankje in het park vogels na te tekenen. Op een dag ontmoet hij daar Maud. Een ietwat gekunstelde kinderboekontmoeting om het kernverhaal in gang te zetten: iets te vrijpostig meisje - ook al zo'n kind dat alleen in het park gaat zitten - begint zomaar een gesprek met jongen en zet hem met haar vragen aan het denken over zijn bijzondere verleden. Daar had Hof wel iets meer op mogen studeren.

Wat volgt is wel weer geloofwaardig: Fejzo vraagt zich na zijn gesprek met Maud af of hij zijn tekentalent van moeder nummer nul heeft. Hij neemt zich voor haar te gaan zoeken, maar twijfelt tegelijkertijd of hij haar wil vinden. Wie weet is ze een dronkelap of wil ze hem plotseling terug hebben.

Hoewel het boek geen autobiografie is, schreef Hof het op basis van haar eigen ervaringen als adoptiekind. Dat is te merken aan de precisie waarmee ze Fejzo's innerlijke ontwikkeling schetst. Ze maakt er geen sensationeel 'Spoorloos'-verhaal van met een spectaculair slot, maar houdt het bewonderenswaardig klein en genuanceerd.

Lees ook de recensies over andere boeken van Marjolijn Hof:

  This review is available in English. Please click here.
 

© Bas Maliepaard 2017 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt