Mr Finney en de wereld op zijn kop - Laurentien van Oranje

'Laurentien geeft de dieren de schuld'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 31 oktober 2009

Vorige

De verschijning van het eerste kinderboek van onze taalprinses gaat gepaard met een publiciteitscampagne waar debutanten normaal gesproken niet eens van durven dromen. Blijkbaar is het feit dat deze auteur ooit een prins trouwde reden genoeg voor zoveel poespas, want de kwaliteit van het boek biedt hiertoe geen aanleiding.

Al begint het heel aardig. In de eerste, aangenaam kalme hoofdstukken maken we kennis met Mr Finney, een visachtig wezen met voeten, en zijn vriend Slak. Ze voeren filosofische gesprekjes over reizen in gedachten en het verschil tussen kijken en zien. Soms verrast de blik van Mr Finney, bijvoorbeeld als hij onderscheid maakt tussen de eerste en tweede regen. De eerste komt uit de hemel en als die stopt, druppelt de tweede uit de bomen.

De dialogen staan wel vol houterige kinderboekenzinnetjes, die steevast eindigen met 'zei hij verbaasd' en 'vroeg hij opgewonden'. Ook elders worden emoties benoemd in plaats van voelbaar gemaakt: "hij voelde zich verdrietig en alleen". Maar zulke debutantenkwalen zijn vooral de redacteur aan te rekenen.

Mr Finney en Slak krijgen bezoek van de elfachtige Pinky Pepper, die over de wereld kan 'glimpsen' (supersnel verplaatsen) en overal foto's maakt met haar SuperBibi, een soort sprookjesachtige iPhone. De foto's van vreemde oorden zetten Mr Finney aan tot een wereldreis in zijn FinMobiel.

Zodra hij op weg is, ontspoort het verhaal en draait het uit op een vreselijk moralistisch avontuur over milieuproblemen. Mr Finney komt in aanraking met ontbossing, smeltende ijskappen, afval in zee en vervuilde lucht. Let wel: dieren zijn blijkbaar de veroorzakers, want mensen komen in Finneys universum niet voor. Daar wringt de parabel behoorlijk: hoe kun je dieren de schuld geven van menselijk gedrag?

Laurentien raakt daarmee ook al snel in de knoop. Als Mr Finney ontdekt dat stormvogels massaal doodgaan, omdat ze afval uit zee eten, vraag je je toch af hoe die beesten zo stom kunnen zijn. Ze kennen het gevaar toch? En nog iets: waar rijdt die FinMobiel eigenlijk op? Laurentien schrijft over een ronkende motor en niet over een zoemende elektronische aandrijving.

Uiteindelijk ontdekt Mr Finney dat vragen stellen belangrijk is en oplossingen dichterbij liggen dan je denkt. Een betere wereld begint bij jezelf, dus. Daarmee werpt Laurentien zich op als de Al Gore van het kinderboek en niet als een nieuwe jeugdauteur met een origineel geluid. Jammer, want het charmante begin laat zien dat ze op dat gebied best iets in haar mars heeft.


© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt