Pizzamaffia - Khalid Boudou

'Lekkere snelle hap met weinig smaak'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 5 januari 2008

Vorige

Niets is zo tenenkrommend als mislukte jongerentaal in een jeugdroman. Er zijn nogal wat schrijvers die, gewapend met msn-, sms- en straatwoordenboek, pubers in hun 'eigen taal' proberen aan te spreken. Maar in de regel slaan ze de plank volledig mis. Ze gebruiken termen die alweer uit de mode zijn of doen alsof jongeren alleen nog maar in merkwaardige chatafkortingen spreken en schrijven. Wat natuurlijk onzin is. En alle moeite ten spijt: pubers prikken moeiteloos door dit gebrek aan authenticiteit heen.

De vooraankondiging van de eerste jeugdroman van Khalid Boudou, bekend van de literaire hit 'Het schnitzelparadijs', beloofde wat dit betreft weinig goeds. 'Pizzamaffia' zou zijn geschreven in 'een flitsende, muzikale stijl vol rap, slang en sms-taal'. Daar gaan we weer! Niet dus: Boudou blijkt de taal van (sommige) jongeren wél te beheersen. Als je 'Pizzamaffia' leest, hóór je de stoere stem van de Nederlandse Marokkaan Brahim (16). Hij komt echt tot leven door de taal die hij spreekt: een snelle straatmix van Nederlands, Engels en Marokkaans, vol onbeholpen stopwoorden als 'dus', 'enzo', 'fok', 'man' en 'wallah', dat zoiets betekent als 'ik zweer het je'.

Wat je ook van die manier van spreken vindt, het is knap dat Boudou het zo realistisch en consequent op papier krijgt. Bovendien voel je dat het hem er niet alleen maar om gaat een eigentijdse toon aan te slaan. De geloofwaardigheid van zijn personage zou simpelweg in het geding zijn gekomen als hij hem beschaafd Nederlands had laten spreken. Dat is de enige juiste reden om een blik modewoorden open te trekken.

Hoewel het verhaal heel aardig in elkaar zit, blijft 'Pizzamaffia' inhoudelijk helaas erg op de vlakte. Brahim werkt naast school in de pizzeria van zijn vader. Zijn oom Faris heeft er de dagelijkse leiding, omdat pa ziek thuis zit. Maar als die twee ruzie krijgen en Faris een eigen pizzatent opent, neemt Brahims leven plotseling een onverwachte wending. Zijn vader wil dat hij de familie-eer redt en zijn pizzeria gaat runnen. Beter dan die van oom Faris, natuurlijk. De concurrentie leidt tot een felle pizzaoorlog, waarin Brahim het vooral moet opnemen tegen de maffiastreken van zijn neef Haas.

'Pizzamaffia' leest als een ongecompliceerde en tamelijk voorspelbare actiethriller met komedieachtige accenten, die nergens echt bloedstollend wordt. Dat komt vooral door de gebrekkige psychologische uitwerking van de familievete en de vader-zoonrelatie. En verschillende bijfiguren, zoals de Chinese crimineel met Limburgs accent, zijn veel te karikaturaal neergezet om ze serieus te kunnen nemen.

De vaak saaie scènes over Brahims relatie met Alice doen de spanningsboog ook nog inzakken. Dit boek is als een pizza Marguerita: eenvoudig recept, lekker snelle hap, maar je mist de ingrediënten die echt smaak geven.

Lees ook de recensies over andere boeken van Khalid Boudou:

 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt