Sydney - Harmen van Straaten

'Grote stappen snel thuis'
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 19 juni 2010

Vorige

Het zijn er teveel om precies te tellen, maar zo'n driehonderd kinderboeken heeft Harmen van Straaten wel geïllustreerd. De laatste tijd schrijft hij ook en schiep populaire personages als Tim, Fien, Kees & Ko (met hun detectivebureau) en Super Jan.

Maar hoe goed zijn werk ook ligt bij het grote publiek, critici zijn minder enthousiast. Vooral omdat hij zich vol overgave op het platte seriewerk stort en zijn stijl zich nauwelijks ontwikkelt. Het ontbreekt zijn boeken bovendien vaak aan authenticiteit; veel hebben we al vaker gezien.

Zijn eerste jeugdroman, 'Wonderland' (2003), was een verrassing: een fris, bijtend en goed geschreven boek over een Engelse puber, dat Van Straaten meteen promoveerde tot de nieuwe belofte van de Nederlandse adolescentenliteratuur. Maar een opvolger bleef uit. Tot nu, als we zijn uitgever moeten geloven.

'Sydney' speelt in Australië en gaat over een negenjarige jongen, die is vernoemd naar de stad waar zijn ouders elkaar voor het eerst kusten. Zijn moeder is pas overleden en Sydney besluit samen met zijn hond Vivaldi naar Sydney te reizen, om het televisieprogramma van een helderziende bij te wonen. Zo hoopt hij met zijn moeder in contact te komen. Als de buschauffeur hem niet zonder begeleiding wil meenemen, neemt het onbehouwen meisje Tipper (15), dat ook is weggelopen, hem op sleeptouw.

Een spannend concept, zo'n roadnovel, vooral als de personages klein genoeg zijn om stiekem achterin een laadbak mee te liften. De toon is aanvankelijk ook lekker bits: Sydney en Tipper bekvechten wat af en weigeren elkaar de reden van hun reis te vertellen. Maar eenmaal onderweg, vliegt het verhaal al gauw uit de bocht.

Van Straaten verliest zich in vrij bizarre scènes en uitgebreide beschrijvingen van allerlei excentrieke bijfiguren, die wijze, maar behoorlijk afgezaagde woorden over verlies uitkramen. Kennelijk sluiten de kinderen ondertussen vriendschap, want kort voor de ietwat sentimentele ontknoping roept Sydney tegen Tipper: 'Ik dacht dat we vrienden waren!', maar dat is daarvoor niet voelbaar geworden.

Het lijkt erop dat de serieschrijver (grote stappen snel thuis en niet vies van een clicheetje) de kwaliteitsschrijver onder de duim houdt. Want van de laatste vangen we heus ook wel een glimp op in een mooie gedachte, een scherpe dialoog en een springlevend personage als Sydney.

Lees ook de recensies over andere boeken van Harmen van Straaten:

 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt