Valentijn en zijn viool - Philip Hopman

'Valentijns kattegejank redt levens'
Door Bas Maliepaard

Trouw Boeken, 3 maart 2012

Vorige

Het is een hele opgave om vertederd te blijven kijken als een kind bij wijze van optreden op zijn viooltje staat te krassen. In de middeleeuws aandoende stad waar Valentijn woont, doen ze daar dan ook niet aan. Als de jongen zijn kattegejank ten gehore brengt, sturen ze hem zonder pardon de stad uit.

Het eerste prentenboek dat tekenaar Philip Hopman zelf schreef, doet denken aan het Gouden Boekje ‘Henkie met de hoorn’ van Jack Bechdolt, waarin Henkie alleen in een bootje op zee zijn instrument mag bespelen. Zijn hoornspel vervangt per toeval het geluid van een weggedreven belboei en voorkomt zo dat een schip op de rotsen loopt. De houdbaarheidsdatum van dat boekje is inmiddels wel verstreken, dus de nieuwe en bovendien spannender versie van Hopman is welkom.

Dat hij in de eerste plaats illustrator is, zie je meteen aan de geweldige manier waarop hij Valentijns kattegejank verbeeldt. Op alle tekeningen waar de jongen met een bloedserieuze uitdrukking viool speelt, lijkt zijn omgeving uit elkaar te spatten. Tafels vallen om, dieren vluchten, glas en aardewerk breekt en mensen deinzen terug en sperren hun ogen en monden vol afgrijzen open.

Eenmaal buiten de stad blijkt Valentijns gekras toch nog ergens goed voor: een wolf die al een week niet meer kan poepen, krijgt spontaan diarree (hilarisch!), Valentijn verjaagt een draak net voor die een ridder wil opeten (bloedstollend!) en bevrijdt uiteindelijk zelfs een belegerde stad (spektakel!). Henkie mag dan een schip van de ondergang hebben gered, de heldendaden van Valentijn zijn een stuk grappiger en gevarieerder.

De platen waarop de angstaanjagende, vuurrode draak het beeld doorkruist, zijn een welkome afwisseling na een iets te lange aanloop van volle, (lente)groene landschappen in vogelperspectief. Toch zijn ook die meesterlijk getekend: evenwichtig van kleur en compositie, met veel dynamiek en een mooie dieptewerking. Dichtbij heeft alles meer detail en krachtige omlijning, veraf houdt Hopman het grof en vaag. De scènes doen middeleeuws aan, al moet het later zijn, want de viool werd pas halverwege de zestiende eeuw uitgevonden.

Aan het slot mag Valentijn een concert geven voor de koning en koningin. Maar Hopman laat het boek gelukkig niet zoetelijk eindigen. Wie goed kijkt, ziet dat het publiek oordoppen draagt.
 
Philip Hopman: Valentijn en zijn viool.Lemniscaat, Rotterdam. ISBN 9789047704270; 26 blz. € 12,95. Vanaf 4 jaar.

 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt