Vlammen - Hans Hagen

'Zijn skates zeggen 'rrrasj-sjell''
Door Bas Maliepaard

Trouw boeken, 27 september 2008

Vorige

Het omslag van het Kinderboekenweekgeschenk is spannend genoeg. Philip Hopman, die het cadeauboek voor de derde keer in zijn carrière voortreffelijk heeft geïllustreerd, tekende een kogelgat in een gebarsten ruit met op de achtergrond een fel brandende woonboot. Dit moet wel een boek zijn vol actie, misdaad en avontuur.

De verwachtingen worden aangewakkerd met een vlammende openingsscène. Bo kijkt middenin de nacht vanaf de waterkant toe hoe opa Boudewijn de brand in zijn woonboot probeert te blussen. ,,Het vuur siste en stoomde, alsof het om opa's litertjes lachte, even hikte en even wachtte", allitereert en rijmt Hans Hagen er op los. Opa wil nog wat dierbare spulletjes redden, maar eenmaal binnen valt hij en komt niet meer overeind. Bo denkt niet lang na: hij moet zijn grootvader redden en stort zich door de brandende deur.

Een bloedstollend begin, maar helaas niet de opmaat van een even spannend boek. Het tweede hoofdstuk pakt het verhaal vijf dagen voor de brand op. We lezen, aldus de achterflaptekst, over een 'heftige' week uit Bo's leven. De ingrediënten daarvoor zijn inderdaad aanwezig, maar echt 'heftig' wordt het niet. Hagen werkt de gebeurtenissen zo braaf uit dat het boek blijft smeulen, zonder ergens vlam te vatten.

Bo moet van zijn broer IJsbrandt een envelop met zeventienhonderd euro verstoppen. Heeft IJsbrandt het geld gestolen? Heeft hij contacten met een schimmig wereldje? Welnee, de rauwe randjes zijn er keurig afgeveild: hij heeft het geld gevonden en durft het niet naar de politie te brengen uit angst voor de dief te worden aangezien.

Verderop 'leent' Bo het pistool van zijn opa om te leren schieten. Daar komt hij ongestraft mee weg, zelfs als zijn broer een kogel door een ruit jaagt. Ze trappen er gewoon een voetbal achteraan en niemand merkt dat er een schot is gelost. Een flauwe oplossing. Dit is stof voor een kinderthriller: Bo en IJsbrandt hadden in beide voorvallen echt diep in de nesten kunnen raken!

Tussendoor schetst Hagen wel fijntjes Bo's vriendschap met opa en zijn prille verliefdheid op Rachelle. Hij moet zoveel aan haar denken, dat hij zelfs in het geluid van zijn skates haar naam hoort: ,,rrrasj-sjell, rrrasj-sjell". Ook op die manier klinkt de poëzie in dit boek. Al komt het wel wat gekunsteld over als Bo zegt dat hij de kachel 'eten moet geven' en Rachelle bedenkt dat ze met de winterwolkjes uit hun monden een mistbank kunnen maken om samen in te verdwijnen.

Een boek zo vol poëzie moet haast wel een diepere betekenis hebben, een verhaal onder het verhaal. Maar het lijkt erop dat slechts een woordspelletje de verschillende gebeurtenissen samenbindt: de vlammen slaan Bo telkens opnieuw uit. Wat Hagen verder met dit boek wil zeggen blijft, voor mij althans, verborgen. Dat krijg je als je de fik er niet voldoende in hebt, dan blijft het rokerig.

Lees ook de recensies over een andere boeken van Hans Hagen:

 

© Bas Maliepaard 2018 | Disclaimer | Ontwerp - pmsmt